Aromma.pl - Świece sojowe tworzone z pasją

Opcja walutowa

Opcja walutowa (ang. fx option, currency option) zwana także potocznie kontraktem opcyjnym jest rodzajem umowy które daje nabywcy opcji prawo (nie obowiązek) do kupna lub sprzedaży określonej ilości waluty w określonym terminie w przyszłości lub też w określonym czasie w przyszłości. Z tytułu uzyskania przez nabywcę prawa do zakupu określonej ilości waluty w określonym czasie, nabywca musi zapłacić sprzedającemu opcję określoną kwotę premii. Opcja jest więc swego rodzaju ubezpieczeniem dla kupującego za co musi on zapłacić on stosowną premię (z góry).

Wymogi do zawarcia opcji walutowej

W celu zawarcia opcji walutowej w banku nie wymagane jest przyznanie limitu skarbowego, nie wymagany jest też proces analizy zdolności kredytowej klienta.
Bank od klienta pobiera określoną premię z tytułu wystawionej opcji przez co nie jest narażony na ewentualne ryzyka związane z wahaniem kursu w trakcie trwania opcji (w przeciwieństwie do transkacji forward, swap, IRS, CIRS gdzie w celu zawarcia wymagane jest przyznanie limitu skarbowego). Stronami opcji są kupujący (nabywca) oraz sprzedający (wystawca).

W przypadku opcji walutowych bankowych (OTC - Over The Counter), instrumentem bazowym jest kurs wymiany walutowej w przyszłości (kupna lub sprzedaży waluty) określany w dniu zawierania transakcji. Kurs ten nazywany jest też kursem realizacji opcji bowiem od porównania kursu realizacji z faktycznym kursem w przyszłości (kursem referencyjnym) zależy możliwość realizacji opcji lub też jej wygaśnięcia. Zawarta umowa określać musi dokładnie z jakim kursem referencyjnym w przyszłości porównywany jest kurs realizacji. Może to być średni kurs NBP jak również inny porównywalny kurs ustalony przez wystawcę premii. Jak napisano wcześniej, kupujący opcję ma prawo lecz nie ma obowiązku realizacji opcji. Z tego właśnie przywileju dla kupującego wynika fakt iż nabywca musi za to prawo zapłacić z góry premię opcyjną.

Rodzaje opcji

Opcje dzielimy na dwa typy:

- opcje kupna (call) - gdzie kupujący opcję ma prawo do kupna danej ilości jednostek waluty. Aby rozliczenie opcji miało ekonomiczny sens dla nabywcy kurs referencyjny (kurs w dniu realizacji opcji) musi być wyższy od ustalonego kursu realizacji. W tym przypadku nabywca ma korzyść w postaci kupna waluty po kursie niższym niż obecny kurs rynkowy (kurs referencyjny).

- opcje sprzedaży (put) - gdzie kupujący opcję ma prawo do sprzedaży danej ilości jednostek waluty. Aby rozliczenie opcji miało ekonomiczny sens dla nabywcy kurs referencyjny (kurs w dniu realizacji opcji) musi być niższy od ustalonego kursu realizacji. W tym przypadku nabywca ma korzyść w postaci sprzedaży waluty po kursie wyższym niż obecny kurs rynkowy (kurs referencyjny).

Data realizacji opcji jest ostatnim możliwym dniem w której opcja może zostać zrealizowana. Ponieważ opcja dostarcza prawo kupującemu opcję (a nie obowiązek) po przekroczeniu daty realizacji opcja wygasa i nie może zostać zrealizowana. Po przekroczeniu terminu realizacji opcja po prostu traci ważność i niemożliwe jest skorzystanie z prawa do jej realizacji. Prawo do realizacji opcji może być dostępne (w zależności od rodzaju zawartych opcji) tylko w dniu realizacji opcji lub też w określonym okresie (interwale) czasowym.

Opcje europejskie, amerykańskie i bermudzkie

Opcje, których data realizacja przypada na dzień realizacji opcji nazywane są opcjami europejskimi.

Opcje, w których data realizacja przypada w każdym z dni trwania życia opcji nazywamy opcjami amerykańskimi. Opcja może zostać zrealizowana każdego dnia w trakcie trwania umowy, oczywiście nie później niż po przekroczeniu daty realizacji.

Opcje, w których data realizacji przypada na określone przedziały czasowe nazywamy opcjami bermudzkimi. Opcja może zostać zrealizowana tylko w określonych przedziałach czasowych, nie później niż po przekroczeniu daty realizacji.

Rozliczenie opcji

Rozliczenie opcji podobnie jak w przypadku transakcji spot i forward obywać może się poprzez faktyczne podstawienie środków jak i rozliczenie netto (tj. poprzez różnice kursowe). Ponadto możliwe jest rozliczenie części transakcji poprzez podstawienie środków i rozliczenie pozostałej części poprzez różnice kursowe.

Wyjaśniono to na poniższym przykładzie:

Nabywca opcji kupuje opcję CALL (kupna opcji).
Wartość kontraktu 50.000 EUR z kursem realizacji 4,3500 na za 2 tygodnie (zawarto opcję europejską).

Jeżeli dokładnie za 2 tygodnie kurs odniesienia (kurs referencyjny) będzie na przykład wynosił 4,3000, będzie on niższy od kursu realizacji (4,3500) nie będzie on chciał skorzystać z opcji bowiem taniej kupi on walutę na rynku.
Jeżeli dokładnie za 2 tygodnie kurs odniesienie (kurs referencyjny) będzie na przykład wynosił 4,4000, będzie on wyższy od kursu realizacji (4,3500) skorzysta on z opcji zakupując 50.000 EUR po kursie 4,3500.

W przypadku korzystnego kwotowania tj. kursu referencyjnego 4,4000 przy kursie realizacji 4,3500 możliwości rozliczenia są, jak napisano wcześniej trzy:

1. Faktyczne podstawienie (dostawa) środków w PLN celem zakupu 50.000 EUR za równowartość 50.000 x 4,3500 = 217.500 PLN.
Za równowartość 217.500 PLN nabywca otrzymuje 50.000 EUR.

2. Rozliczenie netto przez różnice kursowe: 50.000 EUR x (4,4000-4,3500) = 50000 x 0,05 = 2500 PLN
Nabywca opcji z racji korzystnego kwotowania rozlicza transakcję netto, na jego konto wpływa 2500 PLN.

3. Częściowe rozliczenie przed dostawę środków, częściowe przez rozliczenie netto:

- Faktyczne podstawienie (dostawa) środków w PLN celem zakupu 30.000 EUR za równowartość 30.000 x 4,3500 = 130.500 PLN.
- Rozliczenie netto przez różnice kursowe: 20.000 EUR x (4,4000-4,3500) = 20000 x 0,05 = 1000 PLN

Za równowartość 130.500 PLN nabywca otrzymuje 30.000 EUR.
Ponadto, z racji korzystnego kwotowania pozostałą kwotę transakcji (20.000 EUR) rozlicza transakcję netto, na jego konto wpływa 1000 PLN.

Kwoty rozliczeń kontraktów opcyjnych obliczyć może z wykorzystaniem poniższych zależności:

1. Rozliczenie przez faktyczną dostawę środków

Rozliczenie opcji walutowej przez dostawę środków
2. Rozliczenie netto przez różnice kursowe

Rozliczenie opcji walutowej netto przez różnice kursowe

Zobacz również:

  • Produkty skarbowe
  • Wymiana walut spot
  • Wymiana walut na termin (forward)
  • Swap walutowy
  • Swap walutowo-procentowy

Materiał opracowany przez zespół Finansovo.pl

Kredyt stockowy

Leasing zwrotny

Leasing zwrotny (z ang. sale and lease back) jest szczególną odmianą leasingu. Posiada on funkcję kredytową bowiem pozwala z nabytych środków trwałych uzyskać środki finansowe na bieżącą działalność przedsiębiorstwa. Będąc właścicielem danego środku trwałego przedsiębiorca sprzedaje (a właściwie odsprzedaje) firmie leasingującej nabyty wcześniej środkek trwały. Dalej korzysta z niego analogicznie jak w przypadku leasingu operacyjnego lub leasingu finansowego. W momencie zawarcia umowy leasingu własność środka trwałego zostanie przeniesiona z przedsiębiorstwa na leasingodawcę. Z perspektywy klienta wcześniejsze prawo własności zamienione zostaje na prawo użytkowania na podstawie umowy leasingu operacyjnego / finansowego. Podobnie jak w przypadku obu form leasingu klient po upływie okresu użytkowania ma możliwość stania się ponownym właścicielem środka trwałego poprzez wykup. Leasing zwrotny ma zastosowanie w szczególności do relatywnie nowych środków trwałych, nisko zamortyzowanych. Zazwyczaj w przypadku wnioskowania o leasing zwrotny, nabywający przedmiot (leasingodawca) musi dokonać aktualnej wyceny rynkowej środka trwałego. Leasing zwrotny polecany jest w szczególności podmiotom posiadającym środki trwałe o dużej wartości rynkowej, o niskim stopniu zamortyzowania, które potrzebują dodatkowego finansowania na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zobacz również:

  • Czym jest leasing?
  • Leasing operacyjny
  • Leasing finansowy
  • Pożyczka leasingowa
  • Czym jest ubezpieczenie GAP?

Materiał opracowany przez zespół Finansovo.pl

Ubezpieczenie GAP

Ubezpieczenie GAP (z angielskiego Guaranteed Asset Protection) jest obecnie coraz częściej proponowanym przez leasingodawców ubezpieczeniem.
Standardowo, obowiązkowym pakietem ubezpieczeń w przypadku zawierania umowy leasingu jest pakiet OC + AC.
Ubezpieczenie GAP jest natomiast ubezpieczeniem redukującym utratę wartości, chroniącym leasingobiorcę w przypadku szkody całkowitej lub kradzieży samochodu.

Jak działa GAP?

W przypadku szkody całkowitej lub kradzieży wypłata odszkodowania z ubezpieczenia AC może być niższa od kwoty wymagalnej do zamknięcia umowy leasingu. Leasingobiorca zobligowany jest w tej sytuacji do dopłaty różnicy kwoty pomiędzy kwotą wymagalną a kwotą wypłaconą. Ubezpieczenie GAP chroni właśnie przed tego typu sytuacją - zawierając je leasingobiorca przenosi odpowiedzialność za zwrot różnicy w powyższych sytuacjach na towarzystwo ubezpieczeniowe. Co warto podkreślić - zawarcia ubezpieczenia GAP w większości przypadków możliwe jest wyłącznie u leasingodawcy lub towarzystwa z nim wpółpracującego. Co więcej, na jego zawarcie należy zdecydować się przed podpisaniem umowy leasingu. Niemożliwe jest dokupienie ubezpieczenia w trakcie trwania (spłaty) umowy.

Jaki jest koszt ubezpieczenia GAP?

Koszt GAP, w zależności od rodzaju ubezpieczenia opiewa na 0,3-1,2% rocznie ceny z faktury zakupu. Cena za ubezpieczenie jest więc doliczana do miesięcznej raty leasingowej powiększając ją o 0,025-0,1% ceny zakupu.

Rodzaje ubezpieczeń GAP

W zależności od parametrów umowy leasingowej (wiek pojazdu, poziom wpłaty własnej, wysokość wykupu) warto rozważyć rodzaj nabywanego ubezpieczenia GAP.
Standardowo GAP dostępny jest w 3 wariantach:

  • GAP finansowy - w tym rodzaju ubezpieczyciel pokrywa kwotę równą dokładnie różnicy pomiędzy kwotą wymaganą do zamknięcia leasingu a kwotą ubezpieczenia wypłaconą z tytułu AC,
  • GAP fakturowy - w tym rodzaju ubezpieczyciel pokrywa kwotę równą dokładnie różnicy pomiędzy ceną zakupu samochodu i większą z dwóch wartości: aktualna wartość pojazdu lub kwota ubezpieczenia wypłacona z AC,
  • GAP indeksowy - w tym rodzaju ubezpieczyciel pokrywa określony procent wartości samochodu (w zależności od rodzaju przedmiotu około 10-30%).

Materiał opracowany przez zespół Finansovo.pl

Kredyt na realizację przedsięwzięcia deweloperskiego

Kredyt na realizację przedsięwzięcia deweloperskiego ma formę kredytu nieodnawialnego celowego. W celu uzyskania finansowania deweloper musi spełnić szereg obowiązków zdefiniowanych w ustawie deweloperskiej - przedstawić wzór umowy deweloperskiej, prospekt informacyjny, założyć mieszkaniowy rachunek powierniczy. Kredyt wypłacany jest na rachunek generalnego wykonawcy który wcześniej podlega ocenia przez bank (ocenie podlega dotychczasowe doświadczenie i ocena sytuacji finansowej). Bank nie preferuje aby inwestycja deweloperska realizowana była przez kilku wykonawców ze względu na konieczność terminowej realizacji inwestycji (zgodnie z harmonogramem) co w przypadku kilku wykonawców może wprowadzić chaos i opóźnienia. Ponadto w stosunku do generalnego wykonawcy bank udzielający finansowanie może wymagać przedstawienia przez wykonawcę gwarancji należytego wykonania roboty budowlanej. Poza dokumentacją wymaganą przez ustawę deweloperską, kredytobiorca sporządzić musi rozbudowany biznesplan przedstawiający dotychczasowe osiągnięcia, planowaną inwestycję, źródła finansowania, standing finansowy, konkurencję, kosztorys wraz z prognozą osiągniętych przychodów i poniesionych kosztów.

Forma prawna kredytobiorcy

Deweloper przed rozpoczęciem inwestycji zawiązuje zazwyczaj spółką celową związaną z realizowaną inwestycją. Spółka istnieje na czas realizację inwestycji, zaciągnięcia i rozliczenia kredytu, przeniesienia własności na rzecz nabywców po czym zostaje zamknięta a zysk z inwestycji przetransferowany zostaje do spółki głównej (spółka matka). Wydzielenie spółek celowych związanych z realizowanymi inwestycjami związane jest z transparentnością rozliczeń. W przypadku realizowania kilku inwestycji przez jedną spółkę trudniejsze jest oszacowanie przychodów i kosztów poszczególnych inwestycji. Z tego powodu banki zazwyczaj wymagają aby kredytobiorcą była wydzielona spółka celowa. Uzyskane finansowanie zawsze związane jest z daną inwestycją. W przypadku wnioskowania o finansowanie na realizację dwóch inwestycji złożyć należy dwa odrębne wnioski.

Wkład własny, pozostałe wymogi

Wymagany wkład własny związany z realizowaną inwestycją to zazwyczaj 20-30% wartości inwestycji. Do wkładu własnego zaliczane są dotychczas poniesione wydatki związane z realizacją budowy - zakup gruntu, koszty poniesiony prac, projektów, pozwoleń itp. Ponadto do momentu wypłaty środków bank może zażądać zawarcia określonej ilości umów z nabywcami. Kolejną kwestią jest nadzór budowlany nad inwestycją. Bank wymaga zaangażowania podmiotu który sprawował będzie kontrolę nad zaawansowaniem prac inwestycji.

Spłata kredytu

Spłata kredytu następuje po realizacji inwestycji i przeniesieniu praw własności na nabywców. W trakcie realizacji inwestycji kredytobiorca płaci same odsetki. Spłata całości kapitału następuje po zakończeniu inwestycji z rachunku powierniczego (spłata balonowa). Nadwyżka środków zgromadzonych na rachunku powierniczym nad wartością kredytu jest w istocie zyskiem dewelopera z inwestycji.


Zobacz także
:

  • Rozwiązania dla deweloperów
  • Mieszkaniowy rachunek powierniczy zamknięty
  • Mieszkaniowy rachunek powierniczy otwarty

Materiał opracowany przez zespół Finansovo.pl

Finansovo.pl

Finansovo.pl - Nowocześnie o finansach.

Najnowsze informacje z zakresu finansów osobistych, finansów firmowych, dostępnych promocji, aktualnych dotacji, możliwości lokowania środków, podatków, ubezpieczeń, publikowanych raportów.

Napisz do nas: finansovo@finansovo.pl

We use cookies

Na naszej stronie internetowej używamy plików cookie. Niektóre z nich są niezbędne dla funkcjonowania strony, inne pomagają nam w ulepszaniu tej strony i doświadczeń użytkownika (Tracking Cookies). Możesz sam zdecydować, czy chcesz zezwolić na pliki cookie. Należy pamiętać, że w przypadku odrzucenia, nie wszystkie funkcje strony mogą być dostępne.